Wat?
Homeopathie is het behandelen van een ziekte met middelen die bij een gezonde mens gelijkaardige symptomen opleveren als de ziekte zelf. Het woord homeopathie is afgeleid van het Griekse woord “homoios”, dat “gelijksoortig” betekent en “pathos”, dat “lijden, ziekte” betekent.

De Duitse arts Samuel Hahnemann (1755 – 1843) is de grondlegger van de hedendaagse homeopathie. Hij was op zoek gegaan naar een nieuwe methode omdat hij erg ontevreden was over de traditionele geneeskunde.

Hahnemann die een enorme interesse had voor planten, farmacologie en de oude Latijnse en Griekse geneeskunde, vindt in het concept van “analogie” en “gelijksoortigheid” de richting die hij in wil slaan met zijn wetenschappelijke speculatie. Deze wet werd in feite al ontdekt en beschreven door Hippocrates. De verdienste van Dr Hahemann is vooral dat hij dit principe in de praktijk heeft omgezet dankzij proeven op zichzelf en op zijn familieleden.

Homeopathie kan op een heel aantal pathologieën een antwoord bieden:
  allergieën

  ademhalingsmoeilijkheden, ziektes

  lymfeziektes

  verteringsproblemen

  hormonale problemen

  psychosomatische behandelingen

Homeopathie is een geneeswijze die bij mensen op elke leeftijd toegepast kan worden en die de natuurlijke weerstand stimuleert zodat deze de ziekte kan bestrijden.

De drie wetten van homeopathie
Hahnemann stelde een aantal belangrijke wetten op als basis voor de homeopathie:

  de gelijksoortigheidwet
De eerste wet van homeopathie heet de “wet van de gelijksoortigheid”. Dat wil zeggen dat middelen die verdund worden als geneesmiddel gebruikt kunnen worden tegen de klachten die ze in onverdunde toestand juist veroorzaken.

Een praktisch voorbeeld van deze wet van de gelijksoortigheid: Dr Hahnemann had zijn eerste grote doorbrak met bij experimenten met de plant kinabast. Als iemand deze plant inneemt, veroorzaakt het dezelfde symptomen als de ziekte malaria. Maar als deze plant uiterst verdund wordt toegediend aan een malariapatiënt, dan geneest de patiënt. De natuurlijke weerstand van de patiënt wordt op die manier gestimuleerd om te vechten tegen de ziekte.

Deze wet, die gekend is sinds de Oudheid en door dr. Hahnemann in de praktijk werd gebracht, is nog steeds geldig vandaag. Homeopathie baseert zich in eerste instantie nog steeds op het principe dat een stof een averechts effect kan hebben naargelang de dosering.

Op het moment dat dr. Hahnemann zijn theorieën bekendmaakte, kreeg hij heel wat kritiek en tegenwind. Toch bleef hij gebruik maken van middelen uit de natuur, namelijk planten of mineralen om zijn homeopatische middelen samen te stellen.

Omdat deze producten eenvoudig en niet kunstmatig waren, werkten ze onmiddellijk in op het menselijk organisme en activeren ze de natuurlijke bronnen van het lichaam. Met natuurlijke bronnen van het lichaam wordt hier het immuunsysteem bedoeld.

De gebruikte homeopatische middelen mogen nooit een schadelijke werking hebben; ze moeten altijd zacht, zeker en duurzaam genezen.

  de holistische benadering
De tweede wet is de holistische benadering. Homeopathie behandelt namelijk steeds de totale persoon, zowel op psychisch als op fysisch vlak.

Volgens de homeopathie is het subjectieve aspect van de ziekte te wijten aan de nauwe relatie die er bestaat tussen geest en lichaam. Een mens is dus geen geheel van organen en beenderen maar een ondeelbaar geheel dat uit lichaam en geest bestaat.

Deze holistische benadering veronderstelt dus dat de homeopaat naar het gehele individu kijkt en niet alleen naar de ziekte en/of symptomen. De ziekte en de symptomen zijn trouwens altijd persoonlijk en kunnen variëren van persoon tot persoon. Dit betekent dat in de praktijk 2 patiënten met bijv. een griep, die door hetzelfde virus veroorzaakt wordt, toch twee heel verschillende middelen krijgen voorgeschreven. Personalisering is een sleutelwoord in de homeopathie.

  de minimale dosering of verdunning
Homeopathische middelen worden gemaakt van plantaardige en dierlijke stoffen, minerale en chemische grondstoffen. Wat men vaak niet weet, is dat meestal de giftige delen van een plant gebruikt worden.

Daarom worden uit de verschillende grondstoffen eerst essences, tincturen, oplossingen of verwrijvingen met een bepaald gehalte aan geneeskrachtige stoffen bereid. De homeopathisch middelen worden daarna in meerdere stappen zeer sterk verdund, in die mate dat ze vaak scheikundig niet meer kunnen worden aangetoond. In tegenstelling tot de reguliere geneeskunde, zegt de homeopathie dat het middel sterker werkt naarmate het meer verdund is.

Soorten
We kunnen tegenwoordig een onderscheid maken tussen de klassieke en klinische homeopathie:

- Klassieke homeopathie:
De beoefenaars van de klassieke homeopathie houden zich strikt aan de voorschriften van Dr. Hahnemann, de grondlegger van de homeopathie. Bijgevolg passen ze deze alternatieve geneeswijze toe in haar meest oorspronkelijke vorm.

De homeopaat zoekt in dit geval naar passende geneesmiddelen voor acute of chronische klachten door de algehele toestand van de patiënt in aanmerking te nemen. Eerst en vooral zal de patiënt dus op talrijke vragen moeten antwoorden. Zo kan de homeopaat zich niet enkel een beeld vormen van de klachten maar ook van de mentale en emotionele aspecten die een rol spelen.

Op basis van deze informatie kan de homeopaat het juiste constitutiemiddel voor de patiënt bepalen. Dit is een middel dat in principe alle klachten van de patiënt behandelt, zijn algemene toestand verbetert en zijn weerstand versterkt. Op die manier wordt de ziekte overwonnen.

Samengevat kunnen we dus stellen dat de klassieke homeopathie de mens als geheel centraal stelt.

- Klinische homeopathie:
De klinische homeopathie daarentegen richt zich op de klachten zelf. De homeopatische middelen die in dit geval gebruikt worden, werken in op een bepaald orgaan of lichaamsdeel. Het is hier dus niet de algehele persoon maar de ziekte zelf die centraal staat.

Homeopathie en pediatrie
Homeopathie is een natuurlijke geneeswijze op basis van plantaardige, dierlijke en minerale middelen. Deze worden speciaal bereid door een ingenieus proces van verdunnen en schudden.

Homeopathie maakt op een zachte en progessive manier gebruik van de mogelijkheden van het lichaam (van het immuunsysteem) met de bedoeling verschillende ziektes te behandelen.

Waarom is homeopathie goed voor kinderen?

Hoe puurder het organisme is, hoe beter homeopathie werkt. Homeopathie is dus zeer efficiënt voor baby’s en kinderen. Bij kinderen kan het genezingsproces nog makkelijk beïnvloed worden want het lichaam is nog gespaard gebleven van belastende invloeden zoals tabak, alcohol, chemische stoffen enz. Het groei- en ontwikkelingsproces is trouwens nog volop bezig. De homeopathische prikkel kan bijgevolg snel opgenomen worden en je kindje kan snel genezen.

Als je voor homeopathie kiest, zorg er dan altijd voor dat je beroep doet op een bekwame homeopaat. Vooral de holistiche invalshoek in interessant voor je kind. In de eerste plaats heeft een homeopaat oog voor je kind in zijn geheel en pas daarna spitst hij zich toe op het probleem of de ziekte zelf.

Het is dankzij deze benadering dat homeopathie gedurende de laatste 10 jaren veel succes heeft gekend in de pediatrie. Het had in het begin wel iets weg van een modeverschijnsel maar heeft toch alle kritiek en controle doorstaan.

De kinderarts homeopaat kent steeds meer succes en vervangt traditionele geneesmiddelen door homeopathische middelen om de meest frequente ziektes te behandelen.

Er zijn talrijke pathologieën waartegen homeopathie zeer efficiënt kan werken:

  rhinitis
  koorts
  hoest
  erge bronchitis
  constipatie
  diarree
  darmkrampen
  slapeloosheid
  zenuwachtigheid
  eczeem
  allergieën
  groeivertraging
  anorexia
  boulimia
  bedwateren
  stotteren en zenuwtrekken
  terugkomende infecties op jonge leeftijd
  keelontstekingen

Maar homeopathie is vooral zeer efficiënt om de natuurlijke weerstand van je kind te verhogen terwijl chemische middelen die weerstand net verzwakt.

Aan de hand van alle gegevens over klachten en kenmerken van het kind wordt een homeopathisch constitutiemiddel gezocht. Een constitiemiddel is op maat gesneden op een persoon zoals een sleutel precies in een slot past. Het werkt in op het geheel van de persoon en kent bij kinderen goede resultaten.

En wat als het kind al veel geneesmiddelen heeft genomen?

In dat geval gaat aan de homeopathische behandeling een “drainage” vooraf. Op die manier wordt het lichaam gezuiverd met behulp van homeopathische middelen.

De homeopaat heeft ook aandacht voor de psychologische aspecten. Hij zal zich afvragen of je kind bang is, overgevoelig is, wispelturig is of hij in zichzelf gekeerd is, enz. Dit zijn belangrijke vragen die gesteld moeten worden en waar ook de ouders op moeten antwoorden. Op die manier kan het geschikte middel voor het kind gevonden worden.

De houding van de ouders speelt hierbij een doorslaggevende rol. Door blijk te geven van gevoeligheid en begrip, kunnen de ouders de genezing van het kind bevorderen.

Homeopathische crèmes
  Apis
Crème voor insectenbeten (muggen, wespen enz.) Ook efficiënt voor oedemen als gevolg van allergieën.

  Arnica
Crème of vloeistof voor blauwe plekken, spier-of gewrichtsproblemen Verzachting van de pijn. Geschikt voor spiermassages voor sportlui.

  Calendula
Homeopathische crème of vloeistof tegen huidontsteking te wijten aan het gebruik van luiers. Ontstekingswerend middel, antibacterieel en helend. Zeer verfrissend. Nuttig in geval van jeuk.

  Cantharis
Crème voor waterpokken. Vermindert de jeuk. Altijd nuttig in geval van huiduitslag met blaasjes (bv. waterpakken, koorstblaasjes,…), verbranding 2de graad en zonnesteek.

  Hamamelis
Homeopatische crème of vloeistof voor alle problemen van de aderen, spataderen, aambeien, aderontsteking, couperose, bloeddoorlopen ogen, open benen, in – en uitwendige bloedingen.

Homeopathische middelen voor kinderen
Homeopathische middelen die geschikt zijn voor pasgeborenen en kinderen:

  Aconitum
Aangewezen voor onverwachtse koorts bij het kind of onrustigheid na intense koude of tocht. Heeft ook een pijnstillende werking.

  Arnica
Vermindert de zwelling ten gevolge van stoten (bloeduitstorting), kneuzing of verrekking en werkt pijnstillend.

  Belladonna
Aangewezen in geval van hoge koorst, warmte, roodheid, griep. Ook nuttig voor ontstekingen, zonnesteken, warmte, verbranding, huiduitslag, spierkrampen.

  Bryonia
Aangewezen in geval van acute ontstekingen, griep, reumatische pijnen, huidontstekingen. Voor een betere genezing is het raadzaam dat het kind rust en veel drinkt.

  Gelsenium
Aangewezen in geval van angst, ongerustheid met diarree als gevolg. Voorbeeld van situatie: terug naar school, examens, lichamelijke of sportieve beproevingen.

  Hepar sulfuris
Versnelt de rijping van zweertjes en ontstekingsprocessen en bevordert hierdoor het genezingsproces van de ontstoken huid en slijmvliezen.

  Ipeca
Een geschikt homeopathisch middel wanneer het kind veel hoest (vooral ’s nachts) en overgeeft. Ook aangewezen in geval van buikgriep en om, in geval van diarree, aan Pedophyllum toe te voegen.

  Mercurius solubilus
Aangewezen voor allerlei ontstekingen: mondslijmvliesontsteking, tandvleesontsteking, neusholteontsteking, keelontsteking. Ook geschikt voor nervositeit, onrust, bewegingsdrang.

  Nux vomica
Aangewezen voor misselijkheid, neiging tot overgeven, diarree, maagklachten, winderigheid, lichte emotionele problemen. Kan een remedie zijn na het eten van te veel gebak, chocolade of zware maaltijden.

Homeopathie voor kneuzingen en verwondingen 
  Arnica
Arnica is remedie nummer 1.

Aangewezen voor eender welk letsel aan beenderen of spieren dat met een zwelling of pijn gepaard gaat, voor bloedstortingen, verstuikingen, peesverrekkingen, oppervlakkige letsels.

Arnica vermijdt of beperkt het verschijnen van blauwe plekken of bloeduitstortingen en verkort de herstelperiode. Arnica is het homeopatisch middel bij uitstek voor lichamelijke letsels.

Gebruikswijze: Gelei of zalf: een paar keer per dag inwrijven of in een dikke laag aanbrengen en afdekken met een kompres Druppels: driemaal daags een uur voor of na de maaltijd 10 druppels met water innemen Voor kinderen van 6 tot 12 jaar: halve dosering.

  Apis
Wordt gebrukt als crème voor insectenbeten bv. muggen, wespen,… Aangewezen in geval van zwellingen, oedemen, scherpe pijn.

  Bryonia
Te gebruiken in geval van sereuze ontsteking. Voor een betere genezing is het raadzaam dat het kind rust en veel drinkt.

  Hamamelis
Geschikt voor bloedstortingen en grote blauwe plekken.

  Ledum
Te gebruiken voor kneuzingen, oppervlakkige wonden en insectensteken. Helpt tegen pijn in geval van zwelling als gevolg van insectenbeet of bv. steek van doorn.

  Rhus tox
Aangewezen in geval van pijn van gewrichten die verergert in vochtige omgeving. De pijn vermindert door beweging tot de genezing. Voor de pezen, aponeurose, gewrichtspijn, zenuwpijn.

  Ruta
Nuttige plant voor sportletsels, peenontsteking, aponeuroses, in geval van pijn aan kleine gewrichten, zwelling, roodheid. De pijn neemt af met beweging. Ook geschikt voor oogaandoeningen (lichte ontstekingsprocessen)

  Smeerwortel (Symphytus officinale)
Aangewezen in geval van breuk die gepaard gaat met stekende pijn. Ook voor pees- en spierpijn Lokaal aan te brengen crème.

Wat? 
Het is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door een virus. De ziekte wordt gekenmerkt door het verschijnen van blaasjes die na 10 dagen weer verdwijnen.

Deze ziekte komt het meest voor in de winter of in het begin van de lente maar kan het hele jaar door de kop opsteken.

Symptomen 
De eerste tekenen van waterpokken zijn hoofdpijn, koorts, keelpijn of op verkoudheid lijkende verschijnselen. Je zal snel merken dat je kind hangerig wordt en zich ellendig voelt.

Vervolgens verschijnen eerst kleine rode plekjes die ongeveer na een dag overgaan in de kleine met vocht gevulde blaasjes met een rode achtergrond. De eerste blaasjes komen vaak voor in de nek of op de romp maar in een mum van tijd zitten ze overal, zelfs tussen de hoofdharen, in de mond en oren. Het aantal blaasjes kan variëren van tientallen tot honderden.

De blaasjes drogen uiteindelijk uit en vormen dan korstjes. Terwijl de eerste blaasjes een korstje vormen, komen er steeds nieuwe rode vlekjes. De waterpokken trekken zo als het ware in golven over het lichaam. Je kind kan dus tegelijkertijd rode vlekjes, blaasjes en blaasjes met korstjes op zijn lichaam hebben. De vlekjes en blaasjes jeuker erg.

De koorts bij waterpokken kan oplopen tot 40°C maar er zijn ook kinderen die geen koorts krijgen. De ziekte bezorgt het kind meestal wel een onbehaaglijk gevoel waardoor de eetlust afneemt.

Incubatie
De incubatieperiode duurt 21 dagen. Waterpokken zijn erg besmettelijk vanaf de dag voor het verschijnen van de eerste rode vlekjes totdat alle blaasjes een korstje hebben. Het virus blijft namelijk actief totdat de blaasjes zijn uitgedroogd.

De besmetting met waterpokken vindt plaats via (uitgeademde) lucht of via speeksel. Na besmetting duurt het 10 à 20 dagen voor de ziekte daadwerkelijk uitbreekt.

Behandeling
De behandeling bestaat voor een groot deel uit de bestrijding van de jeuk. Daarvoor kan je een poeder of lotion gebruiken die je bij je apotheker kan kopen. Wassen met koud of lauw water kan de jeuk verminderen. Warm water wordt afgeraden omdat het de jeuk juist versterkt.

Het is heel belangrijk dat je kind niet aan de blaasjes krabt. Als de blaasjes worden opengekrabd, kunnen ze namelijk gaan ontsteken en kunnen ze blijvende littekens gaan vormen. Knip dus goed de nagels van je kind en als het blijft krabben, kan je je kind dunne handschoenen aandoen. Als de waterpokken ondanks alles toch gaan ontsteken, neem dan terug contact op met je huisarts of gebruik een antisepticum.

 

Wat?
Rodehond of rubella is een acute infectieziekte die door het ’togavirus’ veroorzaakt wordt.

Zowel kinderen als volwassenen die niet immuun zijn, kunnen de ziekte krijgen. Doorgaans heeft rodehond geen te grote gevolgen voor kinderen maar volwassenen kunnen wel gevaar lopen. Vooral zwangere vrouwen moeten waakzaam zijn want als ze in de eerste maanden van de zwangerschap besmet raken, kan de foetus besmet worden en afwijkingen vertonen. Ze hebben bovendien meer kans op een miskraam.

In de meeste geïndustrialiseerde landen worden kinderen tegen rodehond ingeënt.

Symptomen
De eerste symptomen van rodehond zijn lichte koorts en plotseling opkomende rode uitslag. De uitslag begint in het gezicht en verspreidt zich dan binnen de 24 uur over het hele lichaam.

Daarnaast kan het kind ook opgezette klieren hebben en last hebben van gewrichtspijn.

Besmetting
Personen die de rodehond hebben, kunnen het virus overdragen door hoesten of niezen. Zelfs praten is soms voldoende om een andere persoon via druppeltjes uit de ademhalingsorganen te besmetten.

Tijdens de zwangerschap wordt de rodehond ook via de placenta overgedragen op het kind. De kans is daarbij heel groot dat het kind er negatieve gevolgen van ondervindt. De baby’s kunnen in dat geval geboren worden met afwijkingen aan of misvormingen van de ogen, het hart of de oren.

Incubatie
De incubatieperiode van rodehond duurt drie weken. Iemand die de ziekte 1 keer heeft gehad, is immuun voor het leven.

Een kind is al een week voor het verschijnen van de rode uitslag besmettelijk en blijft dat nog een week na het verschijnen van de uitslag. Kinderen met rodehond mogen daarom in deze periode niet naar school gaan.

Vaccin
Het vaccin tegen rodehond moet tussen de 12de en 15de levensmaand van het kindje worden toegediend. Het vaccin bestaat uit levend rodehondvirus dat in die mate verzwakt is dat het niet ziek kan maken.

Het vaccin tegen rodehond wordt vaak gecombineerd mat het vaccin tegen mazelen en bof. Dit combinatievaccin wordt de ’bmr-prik’ genoemd.

Bij meisjes is het raadzaam het vaccin nog eens toe te dienen op 11-jarige leeftijd om het besmettingsgevaar tijdens de zwangerschap uit te sluiten.

Vaccinatie tegen rodehond is in principe niet wettelijk verplicht in België maar wordt wel sterk aanbevolen. Grootschalige vaccinatie van kinderen gaat de verspreiding van de ziekte immers tegen.

 

Oorzaken
Als kinderen oorpijn hebben, wordt vaak dadelijk gedacht dat het gaat om een ooraandoening of -ontsteking. Dat is echter niet noodzakelijk het geval. Infecties van neus, keel, mond en kaken kunnen eveneens pijn in het oor veroorzaken. Dat is wat men uitstralende of gerefereerde pijn noemt.

Het is wel zo dat oorpijn bij kinderen in de meeste gevallen het gevolg van een middenoorontsteking.

Bij baby’s en peuters kan je zien dat ze oorpijn hebben als ze extra prikkelbaar zijn en steeds aan hun oren zitten.

Waarom hebben kinderen vaak oorproblemen?
Oorproblemen komen veel vaker voor bij kinderen dan bij volwassenen omdat de buis van Eustachius bij kinderen korter en kleiner is dan bij volwassenen. Deze buis is de verbinding van het oor naar de neus en zorgt ervoor dat het oor goed belucht wordt en dat het oor zijn afvalstoffen kwijt kan. Het feit dat die buis bij kinderen korter is en moeilijker opengaat, maakt kinderen dus vatbaarder voor infecties. Naarmate het kind ouder wordt, ontwikkelt zich deze buis en wordt het risico op oorproblemen kleiner.

Kinderen zijn ook relatief vaak verkouden (gemiddeld zo’n zes tot tien keer per jaar)omdat ze van nature een verminderde afweer hebben tegen infecties. Deze verkoudheden kunnen ook aan de grondslag liggen van oorproblemen. Het is ook door in kinderdagverblijven en op school in contact te komen met andere verkouden kinderen dat vele kinderen verkouden worden. Kinderen die vaak in contact komen met rook zijn ook vatbaarder zijn voor neusverkoudheid en oorklachten.

Het gebeurt echter zelden dat baby’s een middenoorontsteking krijgen voor de vijfde of zesde maand. De eerste maanden is de pasgeborene beter beschermd omdat hij via de placenta antistoffen van zijn moeder heeft meegekregen en daarna via borstvoeding die antistoffen binnenkrijgt.

Baby’s die het meest vatbaar zijn voor een middenoorontsteking zijn:

  baby’s die voor 8 maanden zwangerschap geboren zijn

  baby’s die minder dan 2,5 kg wegen

  baby’s die altijd omringd zijn veel volk

  baby’s die omringd worden door rokers

  baby’s die geen borstvoeding krijgen

Acute middenoorontsteking
Acute middenoorontsteking is een zeer vaak voorkomende aandoening bij kinderen en de grootste oorzaak van oorpijn.

Meestal is deze ontsteking het gevolg van een verkoudheid. Omdat de buis van Eustachius (die het oor verbindt met de neus-keelholte) bij kinderen nog niet optimaal werkt, wordt het vocht dat tijdens deze verkoudheid wordt gevormd niet goed afgevoerd. Het blijft geheel of gedeeltelijk achter in het middenoor waar bacteriën en virussen dan goed kunnen gedijen.

Er ontstaat een ontsteking die leidt tot koorts en de vorming van etter. Als dat vocht niet meer kan worden afgevoerd, leidt dat tot drukverhoging en pijn in het oor.

Als gevolg hiervan gaan baby’s slechter drinken en slapen en grijpen naar het oortje. Peuters kunnen ook buikpijn krijgen en braken.

Behandeling middenoorontsteking
- Bij baby’s jonger dan 6 maanden of risicokinderen

Bij kinderen jonger dan 6 maand of risicokinderen die een acute middenoorontsteking hebben, is onmiddellijke antibioticumbehandeling systematisch aangewezen. Amoxicilline gedurende 1 week is hierbij de eerste keuze.

Met risicokinderen bedoelen we hier kinderen met het syndroom van Down, kinderen met gespleten gehemelte of immuungedeprimeerde kinderen.

- Bij kinderen ouder dan 6 maanden

Bij kinderen tussen 6 maand en 2 jaar wordt een onmiddellijke antibioticumbehandeling niet systematisch aanbevolen. Het is voor deze leeftijdscategorie beter eerst een symptomatische behandeling met paracetamol te beginnen en daarna de evolutie te volgen.

De koorts en de pijn verdwijnen zo bijna altijd binnen de drie dagen. Soms hoort een kind dan nog slecht maar dat is een probleem van voorbijgaande aard.

Je moet dan naar de huisarts gaan:

  als je kind langer dan 3 dagen pijn en koorts heeft

  als je kind ontroostbaar blijft en blijft huilen

  als er na 2 weken nog vocht uit het oor komt

Uitwendige oorontsteking
Uitwendige oorontsteking of ’otitis externa’ ontstaat wanneer de werking van het oorsmeer niet meer optimaal is bv. als gevolg van peuteren of veelvuldig wassen met zeep. Het oorsmeer beschermt namelijk de gehoorgang tegen allerlei infecties.

Door een gebrekkige werking van het oorsmeer krijgen bacteriën en schimmels de kans om zich te nestelen in de gehoorgang. Er kan dan een ontsteking ontstaan die afscheiding uit het oor veroorzaakt. Dit kan zowel bij kinderen als bij volwassenen voorkomen.

Typische symptomen van een uitwendige oorontsteking zijn jeuk en oorpijn. Het kan zijn dat de gehoorgang rood, dik en pijnlijk wordt maar het kan net zo goed zijn dat er aan de buitenkant niets te zien valt. In het laatste geval zit de ontsteking diep in de gehoorgang.

Behandeling uitwendige ooronsteking
  De behandeling bestaat in de eerste plaats uit oordruppels.

  Om de pijn te verzachten, kan de arts paracetamol voorschrijven.

  Als het gaat om een ernstige infectie zal een antibioticum worden voorgeschreven.

  In alle gevallen is het belangrijk de gehoorgang zorgvuldig te laten reinigen.

 

Wat?
Mazelen is een acute virusinfectie die koorts en huiduitslag veroorzaakt.

De kans bestaat dat deze virusinfectie zich ontwikkelt tot een ernstigere ziekte. In uitzonderlijke gevallen kan het zelf leiden tot de dood.

Symptomen
De eerste symptomen van mazelen treden meestal negen tot elf dagen na besmetting op:

  prikkelbaarheid

  moeheid

  lusteloosheid

  hoge koorts (39°C)

  conjunctivitis (roodverkleuring in de ogen) kan ook voorkomen

  loopneus

  irritatie van de bovenste luchtwegen

De bekende huiduitslag verschijnt enkele dagen na de eerste symptomen (ongeveer twee weken na besmetting). De roodachtige vlekjes verschijnen meestal eerst op het voorhoofd en verspreiden zich in 2 à 3 dagen over het hele lichaam. Op elke plaats blijft de huiduitslag ongeveer 3 dagen bestaan en verdwijnt dan weer in dezelfde volgorde.

Indien de uitslag lijkt op koortsblaasjes maar met een paarse kleur, dan moet een bloedanalyse worden uitgevoerd om na te gaan of er genoeg bloedplaatjes aanwezig zijn.

Hoewel mazelen in de meeste gevallen geen erge gevolgen heeft, kan het gepaard gaan met complicaties bij mensen met een verminderde weerstand. Enkele voorbeelden van complicaties:

  leveraandoening (hepatitis)

  longontsteking

  hartaandoening (myocarditis)

In derde wereldlanden leiden deze complicaties als gevolg van mazelen nog steeds tot veel sterfgevallen.

De kans op complicaties is kleiner bij kinderen dan bij volwassenen.

Besmetting
Een kind met mazelen kan de ziekte overdragen vanaf vijf dagen na de besmetting tot 5 dagen na het verschijnen van de huiduitslag. Het besmettingsgevaar is het hoogst 3 dagen voor het verschijnen van de eerste huiduitslag. Het kind mag pas terug naar school gaan wanneer de uitslag volledig verdwenen is. Het is dus geen wonder dat vaccinatie tegen mazelen sterk wordt aanbevolen.

De overdracht van mazelen kan rechtstreeks plaatsvinden door hoesten of niezen via de vochtdruppeltjes uit de neus en de keel of onrechtstreeks via druppeltjes in de lucht.

Behandeling
Een kind met mazelen zou veel moeten drinken. Om de jeuk draaglijker te maken, kan je met water of talkpoeder doordrenkte kompressen op de uitslag aanbrengen.

Omdat het kind last zal hebben van fotofobie (lichtschuwheid), is het raadzaam een zonnebril te dragen.

Zodra de ziekte voorbij is, is het kind levenlang immuun tegen mazelen.

De beste voorzorgsmaatregel die je tegen mazelen kan nemen, is vaccinatie tussen de 12de en 15de levensmaand.

Vaccin
Het vaccin tegen mazelen wordt meestal toegediend in de vorm van een combinatievaccin tegen bof, mazelen en rodehond; het ’BMR-vaccin’. In 5% van de gevallen kan dit vaccin een beetje onschuldige huiduitslag veroorzaken.

Wat?
Lactose-intolerantie is het niet verdragen van lactose (= melksuiker). Deze intolerantie is vrij zeldzaam. Een dergelijke intolerantie is ofwel erfelijk bepaald ofwel te wijten aan bepaalde darmziekten.

Lactose komt voor in moedermelk, in een aantal zuigelingenvoedingen, in koemelk, in paardenmelk, in geitenmelk en in melkproducten. Ook andere voedingsmiddelen kunnen toegevoegde melkbestanddelen (en dus lactose) bevatten. Bovendien kunnen ook bepaalde geneesmiddelen lactose bevatten.

Lactose wordt in de dunne darm verteerd door het enzym lactase. Dit enzym splitst de lactose (een dubbelsuiker) in twee enkele suikers. Bij lactose-intolerantie is er een gebrek aan voldoende lactase. De lactose wordt dan niet volledig afgebroken. Dit veroorzaakt buikpijn, krampen, een opgezette buik, winderigheid en soms diarree.

Als je kind bepaalde klachten vertoont, neem dan snel contact op met je arts. Indien het om lactose-intolerantie gaat, zal men, tijdelijk of voorgoed, overschakelen naar een zuigelingenvoeding die geen lactose bevat. Hiermee zullen de klachten ook verdwijnen.

Oorzaken en symptomen
Koorstblaasjes worden veroorzaakt door het ’herpes simplex virus type 1’. Het zijn kleine blaasjes die gevuld zijn met een geelachtig vocht en die later korstjes vormen.

Mogelijke symptomen van korstblaasjes:

  een branderig, tintelend gevoel (dit gevoel treedt meestal al op voor de blaasjes zichtbaar zijn)

  lichte koorts (niet in alle gevallen)

  maag- en keelpijn (ook niet altijd)

  bij kinderen kan een opstoot gepaard gaan met spierpijn of een ontsteking van de mondslijmvliezen.

In tegenstelling tot hun naam, hebben koorstblaasjes niet noodzakelijk iets met koorts te maken. Ze treden wel eens op tijdens een koortsaanval maar dat heeft dan meer de maken met de verminderde weerstand dan met de koorts zelf.

Wat doen tegen koorstblaasjes?
  Je kan best zuurstofwater gebruiken om koorstblaasjes te behandelen. Dit zal niets afdoen aan de pijn maar wel verzorgend werken. Het is beter om koude dingen te eten zoals ijs, yoghurt. Pikante voeding en salade kan best vermeden worden. Kindjes kunnen met een rietje drinken om contact te vermijden.

  Het is heel belangrijk dat het kind er een zeer strikte hygiëne op nahoudt door enkel zijn eigen bord, bestek, handdoek, glas e.d. te gebruiken. Ook kusjes geven is even verboden. Enkel op die manier kan je besmetting van de hele familie voorkomen.

Besmetting
Herpes is zeer besmettelijk:

  Aanraking of een kus geven is genoeg om besmet te worden. Probeer dus contact met een koortsblaasje te vermijden en wees voorzichtig wanneer je zelf koortsblaasjes hebt.

  Het virus verspreidt zich ook via alles wat in contact is gekomen met het koortsblaasje, bv. handdoek, dekens, speelgoed Om te vermijden dat de blaasjes ook op het gezicht of de handen gaan voorkomen, is het belangrijk om niet eraan te krabben of te peuteren. Des te meer omdat je zo ook een ontsteking van de blaasjes kan veroorzaken.

  Pas als de koortsblaasjes helemaal ingedroogd zijn, zijn ze niet meer besmettelijk.

Wat?
Een keelontsteking is een ontsteking van de keel en amandelen die wordt veroorzaakt door een virus of door de streptokokbacterie.

Meestal steekt een keelontsteking plotseling de kop op en gaat het gepaard met pijn, roodheid, een gezwollen keel, koorts, hoofdpijn en een onprettig gevoel.

Een keelontsteking kan eveneens het gevolg zijn van een amandelontsteking en kan ook de voorbode zijn van ontstoken klieren, griep of roodvonk.

Symptomen
Een kind met een keelontsteking vertoont volgende symptomen:

  hij heeft koorts

  hij kan moeilijk slikken

  zijn amandelen zijn ontstoken en rood of vertonen kleine witte puntjes

  de klieren zijn groter en gevoeliger

 Twee soorten keelontsteking

Er wordt een onderscheid gemaakt tussen virale en bacteriële keelontstekingen:

- Bacteriële ontsteking:

Dit soort ontsteking wordt veroorzaakt door de streptokokbacterie. Van alle streptokokkeninfecties is dit de meest voorkomende vorm. Bij een bacteriële keelontsteking is het kind vaak zieker en is de koorts hoger. Als je bij dit soort ontstekingen in de keel van je kind kijkt, dan zul je zien dat die vuurrood is met vaak een wit beslag. In dit geval worden antibiotica voorgeschreven.

- Virale ontsteking:

Virale keelontsteking komt het meest voor. Bijna alle kinderen vanaf 2 jaar krijgen vroeg of laat dergelijke keelontsteking. Het organisme van een kind moet zich leren verdedigen tegen virussen. De ontsteking evolueert in dit geval spontaan naar genezing en de symptomen verdwijnen na een week.

Wat?
Sinds enkele jaren wordt deze ziekte beschouwd als een echte bedreiging voor de volksgezondheid. Tijdens de winter zijn er immers steeds meer pasgeboren die in het ziekenhuis worden opgenomen wegens bronchiolitis.

Bronchiolitis is een acute virale of bacteriële infectie van de onderste luchtwegen, ter hoogte van de bronchioli.

Jammer genoeg hervallen talrijke kinderen ook regelmatig eens ze bronchiolitis gehad hebben.

 Symptomen
De duur van de incubatieperiode varieert van 3 tot 5 dagen. Het virus ontwikkelt zich oorspronkelijk tussen de keel- en de neusholte en lijkt in dit stadium eerder op een verkoudheid die gepaard gaat met een beetje koorts, een loopneus en een droge hoest.

Daarna verspreidt het virus zich in de luchtwegen en wordt de situatie erger: het kind krijgt ademhalingsmoeilijkheden tijdens het eten, de ademhaling wordt sneller en oppervlakkiger.

Het kindje moet beginnen te hijgen om te ademen, drinkt minder en minder en kan zelfs ronduit zijn flesje weigeren. Je kan aan de bewegende neusvleugels zien dat je baby ademhalingsmoeilijkheden heeft.

De baby is ook zeer onrustig, bleek en kan zelfs een beetje blauw uitslaan. Als de baby koorst heeft, loopt die meestal niet erg hoog op.

 Tips om de symptomen te verzachten
Dankzij kleine dingen kan je je kindje helpen deze ziekte beter te verdragen:

  Laat je kind regelmatig drinken maar met kleine hoeveelheden en verdeel de maaltijden.

  Leg een kussen onder zijn matras zodat hij wat hoger ligt en makkelijker kan slapen.

  De temperatuur van zijn kamer mag niet meer dan 18 à 19°C bedragen.

  Als hij koorts heeft, geef hem dan paracetamol en een antihoestmiddel aan het begin van de ziekte om de droge hoest te verzachten. Zodra de hoest niet meer droog is, mag je echter geen antihoestmiddel meer geven.

Antibiotica daarentegen dragen niet bij tot de genezing van bronchiolitis. Het heeft dus geen zin antibiotica toe te dienen.

 Moet je een arts raadplegen?
Het is absoluut noodzakelijk een arts te raadplegen want hij is de enige die de geschikte behandeling kan voorschrijven.

 Wanneer is ziekenhuisopname noodzakelijk?
Als de situatie zich blijft verergeren of te riskant is (bijvoorbeeld in geval van een zuigeling van drie maanden die een risico op tijdelijke ademstilstand (apneu) vertoont) ondanks de behandeling die door de arts werd voorgeschreven, is een ziekenhuisopname onvermijdelijk.

Een ziekenhuisopname kan bovendien noodzakelijk blijken:

  als de baby jonger is dan 3 maanden

  als de baby te vroeg geboren is

  als de frequentie van de ademhalingsbewegingen hoger ligt dan 70/minuut en als de hartslag meer dan 130/minuut bedraagt

  als de neusvleugels bewegen bij het ademhalen

  als het gezichtje bezweet is en blauw uitslaat

  als de baby een tijdelijke ademstilstand (ook ’apneu’ genoemd) heeft

  als je kind overgeeft of weigert te drinken (gezien het risico op deshydratatie)

  als je baby kermt en doodmoe lijkt

 

Hoe bronchiolitis voorkomen?
  Rook nooit in de nabijheid van je kind of in een kamer waar het kind regelmatig tijd doorbrengt.

  Was altijd goed je handen voor je je baby verzorgt.

  Neem de nodige voorzorgsmaatregelen om je kind niet aan te steken als je een verkoudheid hebt

 

Het is vooral de frequentie van de stoelgang die aangeeft of het al dan niet om diarree gaat. Als een baby of een kind maar 1 of 2 keer per dag stoelgang heeft, dan gaat het niet om diarree, zelfs al is de ontlasting zeer waterig en dun.

Als je baby echter 6 keer of meer per dag stoelgang heeft met misschien stevigere ontlasting, dan is dat het begin van diarree.

De pasgeborene die borstvoeding krijgt, heeft bijna systematisch vloeibare, klonterige, goudgele stoelgang, zonder dat er daarom sprake is van diarree. Zodra zijn dieet afgewisseld wordt met de geleidelijke invoering van fruit en groenten of wanneer je hem de fles geeft, wordt de stoelgang steviger en donkerder.